Co najmniej 2% PKB na obronność

Obecna sytuacja geopolityczna nie należy do najspokojniejszych. Państwa NATO prowadzą działania zmierzające do stopniowej poprawy jakości obronności poszczególnych państw członkowskich. 14 listopada 2017 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 29 września 2017 r. o zmianie ustawy o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy — Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2018), która działania te częściowo realizuje.

Głównym założeniem nowelizacji jest wdrożenie ustaleń państw członkowskich NATO podjętych na szczycie w 2014 r. w Newport i potwierdzonych na szczycie w 2016 r. w Warszawie w zakresie zwiększenia poziomu finansowania wydatków na obronność państwa do wysokości 2% PKB. Przepisy ustawy zmierzają do stopniowego zwiększania tego procentu tak, aby w 2030 r. osiągnąć docelowe 2,5 % PKB przeznaczanych na finansowanie potrzeb obronnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Zmiany w zamówieniach publicznych

Ustawa w znacznej części dotyczy zmian do ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Konsekwencją tych zmian są jednakże modyfikacje w ustawie z dnia  29 stycznia 2004 r. — Prawo zamówień publicznych, a dokładniej w jednym z jej artykułów — art. 131w, znajdującym się w Dziale III Rozdziale 4a — Zamówienia w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa. W przepisie tym zwiększono z 25% do 33% próg procentowy w zakresie wysokości zaliczki możliwej do udzielenia przez zamawiającego w przypadku udzielenia zamówienia w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa w trybie negocjacji bez ogłoszenia albo zamówienia z wolnej ręki. Nadto, ustawodawca dopuścił możliwość udzielania kolejnych zaliczek, jeśli wykonawca rozliczy środki w zakresie wartości poprzednio udzielanych zaliczek lub  wykaże, że zaangażował całość środków w zakresie wartości poprzednio udzielanych zaliczek.

Zdaniem ustawodawcy, udzielanie zaliczek przez zamawiającego jest korzystniejsze finansowo dla wykonawców niż konieczność samodzielnego zapewniania kredytowania projektów. W konsekwencji, ma to przełożenie na finalny koszt projektu oraz na obniżenie wartości ofert, bowiem wykonawcy nie będą do nich wliczać kosztów ewentualnych zobowiązań kredytowych. Takie rozwiązanie może być istotnym narzędziem negocjacyjnym, zwłaszcza w przypadku zamówień udzielanych w trybie zamówień z jednym wykonawcą, gdzie co do zasady to właśnie koszty kontraktu odgrywają najważniejszą rolę. Jednocześnie, leżąca po stronie zamawiającego możliwość określenia z góry konkretnej wysokości zaliczki, zapewnia utrzymanie ryzyka takiej operacji na bezpiecznym poziomie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.