Dalsze zmiany w Kodeksie Pracy w grudniu 2018 r. oraz w styczniu 2019 r.

O nowelizacjach Kodeksu pracy wchodzących w życie 1 stycznia 2019 r. pisałam już w pierwszym poście z naszego grudniowego cyklu, gdzie omówiłam zmiany wprowadzone Ustawą o pracowniczych planach kapitałowych, Ustawą o zmianie niektórych ustaw w związku ze skróceniem okresu przechowywania akt pracowniczych oraz ich elektronizacją oraz Ustawą o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz niektórych innych ustaw. Dziś czas na kolejne dwie ustawy — ogłoszone jedna po drugiej — które również modyfikują Kodeks Pracy, odpowiednio od 1 grudnia 2018 r. i od 1 stycznia 2019 r.

Ustawa o zmianie ustawy — Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw

Ustawa z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy — Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2245) została opublikowana w Dzienniku Ustaw RP 30 listopada 2018 r. i już następnego dnia po jej ogłoszeniu, tj. 1 grudnia 2018 r. znowelizowała Kodeks Pracy. Nie ma zatem w tym przypadku mowy o jakimkolwiek vacatio legis.

Zgodnie z dotychczasowym brzmieniem art. 190 § 2 KP, zabronione było zatrudnianie osoby, która nie ukończyła 15 lat. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 190 § 2 KP, zatrudnianie osoby poniżej 15 roku życia pozostaje zabronione, z zastrzeżeniem art. 191 § 2[1]-2[3].

W art. 191 KP po § 2 dodano nowe § 2[1]-2[7] i uchylono § 5. Zgodnie z nowymi przepisami, osoba niemająca 15 lat, która ukończyła ośmioletnią szkołą podstawową, może być zatrudniona na zasadach określonych dla młodocianych w roku kalendarzowym, w którym kończy 15 lat. Pozostałe osoby poniżej 15 roku życia, które ukończyły ośmioletnią szkołę podstawową, mogą być zatrudnione na zasadach określonych dla młodocianych w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu. Z kolei osoba niemająca 15 lat, która nie ukończyła ośmioletniej szkoły podstawowej, może być zatrudniona na zasadach określonych dla młodocianych w celu przygotowania zawodowego w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z takimi osobami jest dopuszczalne w przypadku wyrażenia na to zgody przez przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego danej osoby oraz uzyskania pozytywnej opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej. W przypadku osoby, która nie ukończyła podstawówki, wymagane jest również uzyskanie zezwolenia dyrektora szkoły, w której obwodzie mieszka ta osoba, na spełnianie obowiązku szkolnego poza szkołą. Z osobą, która ukończyła 15 lat i nie ukończyła ośmioletniej szkoły podstawowej, może być, na wniosek jej przedstawiciela ustawowego lub opiekuna, zawarta umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego odbywanego w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy, jeżeli:

  • została ona przyjęta do oddziału przysposabiającego do pracy utworzonego w ośmioletniej szkole podstawowej albo
  • uzyskała zezwolenie dyrektora ośmioletniej szkoły podstawowej, w której obwodzie mieszka, na spełnianie obowiązku szkolnego poza szkołą oraz uzyskała pozytywną opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Z osobą, która ukończyła 15 lat i nie ukończyła ośmioletniej szkoły podstawowej, spełniającą obowiązek szkolny poza szkołą, może być, po ukończeniu przez nią przygotowania zawodowego w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy, zawarta umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu.

Nadto, zgodnie z nowym art. 191[1] KP, osoba, która ukończyła 18 lat w trakcie nauki w ośmioletniej szkole podstawowej, może być zatrudniona na zasadach określonych dla młodocianych w roku kalendarzowym, w którym ukończyła tę szkołę.

Ustawa o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym

O tej ustawie była już mowa w poprzednim poście z grudniowej serii i zgodnie z obietnicą złożoną tamże, wrócimy jeszcze do niej w lutym, gdy będą wchodzić w życie kolejne jej przepisy, modyfikujące Kodeks Cywilny i Kodeks Spółek Handlowych. Tymczasem, skupmy się na nowelizacji Kodeksu Pracy, która nastąpi już 1 stycznia 2019 r.

Zgodnie z art. 237[3] KP, pracodawca jest obowiązany zapewnić przeszkolenie pracownika w zakresie BHP pracy przed dopuszczeniem go do pracy oraz prowadzenie okresowych szkoleń w tym zakresie. Szkolenie pracownika przed dopuszczeniem do pracy nie jest wymagane w przypadku podjęcia przez niego pracy na tym samym stanowisku pracy, które zajmował u danego pracodawcy bezpośrednio przed nawiązaniem z tym pracodawcą kolejnej umowy o pracę.

Od 1 stycznia 2019 r., zgodnie z nowymi przepisami art. 237[2] § 2[2]-2[4] KP, okresowe szkolenie BHP pracownika nie będzie wymagane w przypadku stanowisk administracyjno-biurowych, gdy rodzaj przeważającej działalności pracodawcy w rozumieniu przepisów o statystyce publicznej znajduje się w grupie działalności, dla której ustalono nie wyższą niż trzecia kategorię ryzyka w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, chyba że z oceny ryzyka wynikać będzie taka  konieczność. Z kolei w przypadku, gdy rodzaj przeważającej działalności pracodawcy w rozumieniu przepisów o statystyce publicznej znajdzie się w grupie działalności, dla której zostanie ustalona wyższa niż trzecia kategoria ryzyka w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, pracodawca będzie obowiązany przeprowadzić szkolenie okresowe BHP pracownika w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia ustalenia wyższej kategorii ryzyka. Przepis ten stosować będziemy odpowiednio, gdy z dokonanej oceny ryzyka wynikać będzie, że przeprowadzenie szkolenia okresowego stało się konieczne. Wówczas szkolenie trzeba będzie przeprowadzić w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia dokonania oceny ryzyka.

Zgodnie z art. 237[11] KP, pracodawca zatrudniający więcej niż 100 pracowników tworzy służbę BHP pełniącą funkcje doradcze i kontrolne w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, zaś pracodawca zatrudniający do 100 pracowników powierza wykonywanie zadań służby bhp pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy. Pracodawca posiadający ukończone szkolenie niezbędne do wykonywania zadań służby bhp może sam wykonywać zadania tej służby, jeżeli:

  • zatrudnia do 10 pracowników albo
  • zatrudnia do 20 pracowników i jest zakwalifikowany do grupy działalności, dla której ustalono nie wyższą niż trzecia kategorię ryzyka w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Zgodnie z nowym brzmieniem art. 237[11] § 1 pkt 2 KP, maksymalna liczba zatrudnionych pracowników zostanie od 1 stycznia 2019 r. zwiększona do 50.

Poprzednie części grudniowego cyklu postów o nowelizacjach wchodzących w życie 1 stycznia 2019 r. dostępne są pod poniższymi linkami:

  1. Zmiany w Kodeksie Pracy i w Zamówieniach publicznych
  2. Zmiany w Kodeksach: Postępowania Cywilnego, Karnego i w Sprawach o Wykroczenia od 1 stycznia 2019 r.
  3. Zmiany w Ordynacji Podatkowej i Kodeksie Karnym Skarbowym od 1 stycznia 2019 r.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.